Veel vrouwen verlangen ernaar, maar weten nauwelijks hoe het voelt. Hun dagen worden gevuld door verantwoordelijkheden, zorgen en de behoeften van anderen. Ze staan klaar voor hun gezin, voor familie, voor vrienden en voor de kerk.
Maar wanneer maken ze eigenlijk nog ruimte om stil te staan bij wat er in hun eigen hart leeft?
De laatste tijd ontmoet ik regelmatig vrouwen die worstelen met het aangeven van grenzen.
Misschien herken je dat.
Je agenda loopt over, je telefoon blijft piepen, er zijn zorgen binnen het gezin, taken in de kerk, een hulpvraag van een vriendin of een collega die een beroep op je doet. Er is altijd wel iets dat om jouw inzet vraagt.
En ergens denk je: Is dat niet gewoon wat de Heere van mij vraagt? Is zelfverloochening niet juist dat ik er ben voor de ander?
Dat zijn belangrijke vragen?
Het lijkt zo mooi
Laat ik een voorbeeld noemen.
Je bent iemand met veel geduld. Je beweegt gemakkelijk mee met anderen. Je bedenkt oplossingen ten goede van de andere waar jezelf ook baat bij hebt.
Win-win, denk je.
Maar ongemerkt gebeurt er iets.
Mensen gaan steeds een stapje verder over je grens. Ze vragen meer tijd. Meer aandacht. Meer energie. Je blijft geven, omdat je ziet dat de ander het nodig heeft.
Totdat je merkt dat je leegloopt.
Je raakt vermoeid. Geïrriteerd misschien. Of je voelt een stille teleurstelling die je moeilijk kunt plaatsen.
Want als je eerlijk bent, geef je eigenlijk meer dan je hebt.
Een spiegel voor onszelf
Mag ik je een spiegel voorhouden?
Wat maakt dat wij (ik ook hoor) dit toestaan?
Waarom vinden we het soms zo moeilijk om een grens aan te geven?
Kan het zijn dat je de ander ruimte geeft omdat jij die ruimte vroeger zelf hebt gemist?
Dat je zo goed begrijpt wat de ander nodig heeft, omdat je zelf ooit hebt verlangd naar begrip, aandacht of veiligheid?
Soms geven we aan anderen wat we zelf zo graag hadden ontvangen.
Dat is op zichzelf niet verkeerd. Sterker nog, het kan iets heel moois zijn.
Maar wanneer ons geven voortkomt uit een onvervuld verlangen of oude pijn, kan het gebeuren dat we verantwoordelijkheden dragen die niet van ons zijn.
Kan het zijn dat angst voor afwijzing een rol speelt?
Ben je bang dat iemand teleurgesteld raakt als je nee zegt?
Maak je een vergissing in loyaliteit tussen luisteren naar de ander en je eigen energie en tijd?
Dat zijn confronterende vragen.
Maar juist daarom zijn ze het onderzoeken waard.
Reageren vanuit pijn of vanuit liefde?
Ons gedrag ontstaat niet zomaar.
Vaak liggen er overtuigingen onder die we nauwelijks bewust opmerken.
“Ik mag anderen niet teleurstellen.”
“Een goede vrouw staat altijd klaar.”
“Mijn eigen behoeften zijn minder belangrijk.”
Soms reageren we vanuit een overlevingsmechanisme dat we in de loop van ons leven hebben ontwikkeld.
Dat mechanisme heeft ons ooit geholpen. Maar wat vroeger bescherming bood, kan later een gevangenis worden.
Dan geven we niet meer vanuit liefde, maar vanuit angst.
Niet vanuit bewuste keuze, maar vanuit gewoonte of onbewuste pijn.
Wat vraagt de Heere van ons?
Hier is het belangrijk om onderscheid te maken.
De Bijbel roept ons op tot zelfverloochening. Dat betekent dat we niet ons eigen ik centraal stellen, maar de Heere volgen.
Zelfverloochening betekent echter niet dat we geen grenzen zouden mogen hebben.
De Heere Jezus diende anderen met volmaakte liefde, maar Hij trok Zich ook regelmatig terug om te bidden. Geen vlucht voor verantwoordelijkheid, maar bewust ruimte maken voor de ontmoeting met Zijn Vader. Hij liet niet de verwachtingen van mensen Zijn dag bepalen.
Hij leefde vanuit gehoorzaamheid aan Zijn Vader.
Dat is iets anders dan leven vanuit de verwachtingen van mensen.
Dat zet mij aan het denken. Hoe vaak gun ik mezelf die ruimte eigenlijk?
Wanneer wij altijd maar doorgaan, geen rust nemen en onze grenzen negeren, is het goed om eerlijk te onderzoeken wat daarin meespeelt.
Ruimte om te onderzoeken
Misschien merk je tijdens het lezen dat er iets geraakt wordt.
Dan wil ik je aanmoedigen om daar niet voor weg te lopen.
Rust ontstaat niet alleen door een lege agenda. Vaak begint rust met eerlijk worden over wat er in ons hart leeft. Ruimte ontstaat wanneer we durven stil te staan bij de vragen die we meestal liever vermijden.
Stel jezelf eens de volgende vragen:
- Wat voel ik wanneer iemand iets van mij vraagt?
- Waar ben ik bang voor als ik nee zou zeggen?
- Welke overtuiging zit daaronder?
- Wanneer heb ik geleerd dat ik altijd beschikbaar moest zijn?
- Wat vraagt de Heere op dit moment werkelijk van mij?
Zorg dragen voor wat God je toevertrouwde
De Heere heeft ons niet alleen geroepen om anderen lief te hebben., maar onze naaste ALS onszelf.
Hij heeft ons ook verantwoordelijk gemaakt voor de gaven, krachten en mogelijkheden die Hij ons heeft toevertrouwd. Dat is voor iedereen anders en geeft aan dat we begrensd zijn.
Dat vraagt om wijsheid.
Soms is liefde geven.
Soms is liefde luisteren.
En soms is liefde een grens aangeven.
Niet vanuit hardheid. Niet vanuit egoïsme. Maar vanuit een verlangen om de Heere trouw te dienen met wat Hij ons heeft toevertrouwd, onze tijd, onze kracht en onze grenzen.
Dat is ook een onderdeel van rust en ruimte: ontdekken dat je niet geroepen bent om alles te dragen. Dat er ruimte mag zijn om te luisteren naar wat de Heere van je vraagt, in plaats van naar alles wat mensen van je vragen.
De vraag in dit opzicht is niet: “Hoe kan ik er meer zijn voor anderen?” Maar:”Vanuit welke drijfveer handel ik?”
Want waar liefde vrij mag stromen, zonder angst en zonder verborgen pijn, ontstaat ruimte om werkelijk te dienen. Tot zegen van de ander, maar ook in afhankelijkheid van de Heere en met zorg voor wat Hij aan ons heeft toevertrouwd.
Daar ontdek je juist iets van de rust waar je zo naar verlangt: niet in minder verantwoordelijkheid, maar in een leven dat meer in balans komt met de plaats die de Heere je geeft. Een leven waarin dienen en ontvangen, geven en begrenzen, liefde en wijsheid naast elkaar mogen bestaan.
